اهمیت رادیوگرافی دندانهای کودکان

پرتونگاری (رادیوگرافی) یکی از ابزارهای تشخیصی پاراکلینیک است که در اکثر رشته های پزشکی کاربرد فراوانی دارد. برای درمان موفقیت آمیز دندانپزشکی کودکان نیز استفاده از این وسیله تشخیصی مهم و ضروری است. در بسیاری از موارد پوسیدگی های دندانی روی سطوح جانبی دندان بوجود می آیند که با معاینه قابل مشاهده نیستند و اگر این پوسیدگی ها در مراحل اولیه درمان نشوند می توانند منجر به آسیب دیدن پالپ (عصب) دندان بشوند. این مراحل همگی می توانند بدون درد و آگاهی بیمار پیش بیانیند و بیمار در مرحله ای متوجه آن بشود که دیگر دندان قابل نگهداری نیست.

تشخیص ابتدایی پوسیدگی مانع بروز درد دندان استرس های غیرضروری و کشیدن دندان در بیماران خردسال می شود. بعلاوه با استفاده از پرتونگاری می توان مشکلات رویشی یا تکاملی را تشخیص داده و درمان اولیه این مشکلات می تواند نیاز به درمان درازمدت ارتودنسی را کاهش دهد. گاهی رادیوگرافی جهت کشف ضایعاتی که در داخل فک هستند و هنوز نمود کلینیکی ندارند بکار می رود. انجام بموقع رادیوگرافی در این موارد بسیار حائز اهمیت است.

انتخاب روش و تعداد عکسهای گرفته شده برای بیمار خردسال بستگی به سن کودک، اندازه حفره دهان و میزان همکاری وی دارد. معمولاً رادیوگرافی های تشخیصی در ابتدا قبل از شروع کار گرفته می شوند، ولی برای برخی درمانها مثل درمان ریشه نیاز به تهیه رادیوگرافی در بین کار نیز می باشد. برای گذاشتن فیلم در داخل دهان از کودک خواسته می شود فیلم و یا یک شیء پلاستیکی را گاز بگیرد و یا با انگشت نگهدارد.
گاهی نیاز به همکاری والدین در این مرحله می باشد. زمان تابش اشعه برای گرفتن رادیوگرافی بیش از چند دهم ثانیه نخواهد بود، دقت در نگهداشتن فیلم و بی حرکت بودن بیمار در این هنگام از تکرار غیرضروری رادیوگرافی جلوگیری به عمل می آورد. جهت حفاظت کودک از عوارض نامطلوب اشعه معمولاً سعی می شود حداقل تعداد رادیوگرافی تهیه شده و از پیش بند و گردن بند سربی استفاده شود.