رفتار کودک در کلینیک دندانپزشکی

امروزه دندانپزشکی کودکان تمام تلاش خود را بر پایه پیشگیری نهاده است. شما به عنوان والدین باید این باور را داشته باشید که کودک شما می تواند همواره دهان و دندانهای سالمی داشته باشد که به تبع آن تغذیه ای خوب و بدنی سالم و قوی خواهد داشت.
این امر زمانی امکان پذیر است که شما مشورت های لازم با دندانپزشک را به موقع شروع نمایید. امروزه زمان مناسب برای این مشورت را حتی از دوران بارداری ذکر می کنند چرا که میکروبهای دهانی مادران قابل انتقال به دهان نوزادان می باشند. اولین معاینه دندانپزشکی کودک شما باید زمانی باشد که اولین دندان او در حدود شش ماهگی رویش یافته باشد. در این زمان دندانپزشک این موقعیت را پیدا می کند که شکل فکین و وضعیت بافتهای دهانی نوزاد را بررسی کند و همچنین اهمیت بهداشت دهانی خوب و رژیم غذایی مناسب در تکامل دندانهای کودک شما را شرح دهد.

اولین ملاقات یک کودک تجربه یک محیط جدید با افرادی جدید بوده که اگر خوب انجام شود زمینه همکاری او در آینده را فراهم می سازد. در هنگام درمان و حتی معاینه بعضی از کودکان از شدت ترس فریاد زده و دست و پای خود را تکان می دهند و بسیار مشکل می توان آنها را کنترل کرد. این رفتار کودک در مطب دندانپزشکی غیرعادی نیست و با روشهای علمی موجود می توان به آنان کمک کرد تا بر ترس خود غلبه کنند.

اگر معاینه دندانپزشکی در سنین پایین وقتی کودک هنوز هیچ مشکل دندانی ندارد شروع شود یک رابطه خوب بین دندانپزشک و کودک شما ایجاد می شود. زمانی که کودک شما در مطب دندانپزشکی همکاری نمی کند، تعجب زده و یا دستپاچه نشوید. دندانپزشک و همکاران او در زمینه کنترل این رفتار تجارب و مهارتهای خوبی دارند. این رفتار کودک طبیعی است، پس لطفاً آرام باشید و عکس العمل نشان ندهید. والدینی که بیش از اندازه عکس العمل نشان می دهند بیشتر باعث خراب کردن رفتار کودک خود می شوند. بنابراین والدین باید در جهت جلب اعتماد کودک به دندانپزشک کمک کنند.

زمانیکه کودک خود را برای ملاقات با دندانپزشک آماده می کنید از کلماتی مانند سوزن و صدای مته که کودک را می ترساند استفاده نکنید. کلماتی مانند نیشگون گرفتن، آب خواب آور برای دندانهای شما، قلقلک دادن دندان، کلمات ساده ای هستند که توسط کودکان قابل قبول تر و قابل فهم تر هستند. دندانپزشک و همکارانش می توانند در بکارگرفتن چنین کلماتی به شما کمک کنند.
گاهی اوقات حضور والدین در اتاق درمان مفید بوده، درحالیکه زمانی دیگر لازم است والدین در اتاق انتظار باشند. اگر دندانپزشک از شما خواهش می کند که اتاق درمان را ترک کنید احساس نکنید که کودک خود را ترک می کنید. بعضی از کودکان در حضور والدین بسیار خوب همکاری می کنند درحالیکه دیگران در عدم حضور آنها بهتر رفتار می کنند. تصمیم دندانپزشک مبنی بر حضور یا عدم حضور والدین در جهت درمان بهتر کودک شما صورت می گیرد. اگر در اتاق ماندید اصلاً با کودک خود صحبت نکنید این کار باعث تداخل در برقراری ارتباط بین کودک و دندانپزشک می شود. به عبارت دیگر به جای اینکه کودک تمام توجه خود را به صحبتهای دندانپزشک معطوف سازد، توجهش بین والد و دندانپزشک تقسیم شده و نمی تواند دستورات دندانپزشک را بدرستی اجرا کند.

دندانپزشک را در مورد هرگونه مشکل یا وضعیتی در مورد رفتار کودک خود آگاه سازید. این مسأله به دندانپزشک کمک خواهد کرد تا بهترین روش را در کنترل کودک شما بکار برد. کودکی که حال خوبی ندارد و بیمار است و یا دچار تب و یا آلرژی شده است مایل به همکاری نیست و باید پس از بهبودی جهت درمان دندانپزشکی مراجعه کند. این امر بسیار مهم است که شما و دندانپزشک یکدیگر را در کنترل رفتار کودک خود حمایت کنید بدین وسیله کودک شما اعتماد و آگاهی لازم را پیدا کرده و به فردی فعال در رعایت بهداشت دهانی و شخصی خود مبدل می گردد.